ludzkie fanaberie

Ludzie kiedy cierpią za wszelką cenę szukają dowodu na potwierdzenie swojego bólu, zwykle winią za to inne osoby. Zasłaniają się wieloma czynnikami, które bądź co bądź mają jakiś tam wpływ na ludzkie życie, hormony itp. Wymyślają chore regułki, których trzymają się zawzięcie, mimo wszystko. Tak jest najlepiej, nie dopuszczać do siebie myśli, że coś zdarzyło się za sprawą naszych działań czy zachowań. Jest w tym trochę ironii, ale proszę mi powiedzieć, czy tak nie jest łatwiej i lżej? No pewnie, że jest! Ludzie to bardzo skomplikowane twory, o bardzo skomplikowanych potrzebach. Zwykle mające "wielkie" problemy, których sami nie potrafią rozwiązać. A kto lepiej zrozumie człowieka, jak nie on sam? Nasza egzystencja jest przebiegła i cholernie niezrozumiała. Założyłam bloga po to, żeby jednocześnie ulżyć sama sobie w moich "problemach", a może komuś pomogę? Może ten blog stanie się wyrocznią, jednym, wielkim usprawiedliwieniem na wybryki naszej mentalności? Nie wiem, ale życie nauczyło mnie, że nie ma rzeczy niemożliwych i naprawdę wszystko może się zdarzyć. Z jednej strony chcę podejmować się tematów trudnych, o ile mogę tak nazwać, ale oczywiście nie mam pewności, że ten pomysł wypali. Bo z tego co wiem, większość blogów, które najszybiej zdobywają zainteresowanie i popularność to blogi w stylu Kasi Tusk, także moje zapiski mogą pójść na marne.

Przybyszu, jeśli trafiłeś tutaj przez moją bezczelną reklamę na Twoim blogu, wybacz. To nie moja wina, po prostu hormony mi buzują.

Pozdrawiam, 

dr. Law